چو گیتی ماند از شب پای در قیر

بیک ره مرغ شب بنهاد خایه

همه شب، همچو مرغان دانه میریخت

بگرد این کبوتر خانه میریخت

بیامد پیش هرمز دایه پیر

بهرمز گفت برخیز و برون آی

بچادر در شو و در موزه کن پای