خوشی نبود کسی را لب بر آن لب

چو شه زان لب برون شکر گرفتی

گلش معشوق را در بر گرفتی

زهی خوشی که شه را بود آن شب

زمانی خنده زد بر لعل خندان

زمانی بر گرفت از لعل دندان

علم از کوه بر روی کمر زد