درست ر کنیم زو درکشیدست

تو طراری و نقد من درستست

زهی اقبال کاین سر کیسه چستست

چو دل طراری از روی تو دیدست

شب تیرهست و تو بس ناجوانمرد

درستم با قراضه چون توان کرد

مده درد و چنین صافی بمنشین