مده درد و چنین صافی بمنشین

درست ر کنیم زو درکشیدست

شب تیرهست و تو بس ناجوانمرد

درستم با قراضه چون توان کرد

شب تیره بصرافی بمنشین

دل شه جوش زد ازناصبوری

که بود از دیرگاهش درد دوری