دل شه جوش زد ازناصبوری

درستم با قراضه چون توان کرد

مده درد و چنین صافی بمنشین

شب تیره بصرافی بمنشین

که بود از دیرگاهش درد دوری

دو پای گل چنان پیچیدبرپای

که گفتی چار میخش کرده برجای