دو پای گل چنان پیچیدبرپای

شب تیره بصرافی بمنشین

دل شه جوش زد ازناصبوری

که بود از دیرگاهش درد دوری

که گفتی چار میخش کرده برجای

چنان پیچید گل بر خود بصد رنگ

که درگهواره طفل و اسب در تنگ