سر تنگ شکر را باز کردند

بجان و دل غلامت را غلامم

بگفت این و بهم آن هر دو دلسوز

شدند از خام کاری بس دل افروز

شکر زان تنگ دست انداز کردند

چونی با شکر و گل در کمر شد

لب شیرین گل چون نیشکر شد