گهی پشتی بروی یار میکرد

شکر زان تنگ دست انداز کردند

چونی با شکر و گل در کمر شد

لب شیرین گل چون نیشکر شد

گهی غنجی برخ بر کار میکرد

گهی از وی بهای ناز میخواست

گهی از بوسه عذری باز میخواست