که سلطان سپاهان خواهری داشت

چراغی بر فروز از بهر عشاق

چنین گفت آنکه بودش در سخن دست

که هر دم ز یوری نو بر سخن بست

که چون سرو خرامان منظری داشت

بخوبی در همه عالم علم بود

جهان افروز نام آن صنم بود