خوشی میباز عشقی درنهان تو

که گرزان نبودت زین درنمانی

تراست اندر پزشکی آب در جوی

که نانت پخته شد اکنون ز دو سوی

مکن دل ناخوش از کار جهان تو

چنان در خنده آمد زان سخن شاه

که بست از خنده او بر سخن راه