مکن دل ناخوش از کار جهان تو

تراست اندر پزشکی آب در جوی

که نانت پخته شد اکنون ز دو سوی

خوشی میباز عشقی درنهان تو

چنان در خنده آمد زان سخن شاه

که بست از خنده او بر سخن راه

همه شب خسرو از وسواس تا روز