سر زلفی چو شست عنبرین داشت

وزان لب جان خود رازنده میدید

شکر از خنده گل چون خجل بود

از آن دلتنگ شد کو تنگدل بود

که هر موییش بر جانی کمین داشت

رخش در حد خوبی و نکویی

فزون از حد هر خوبی که گویی