که هر موییش بر جانی کمین داشت

شکر از خنده گل چون خجل بود

از آن دلتنگ شد کو تنگدل بود

سر زلفی چو شست عنبرین داشت

رخش در حد خوبی و نکویی

فزون از حد هر خوبی که گویی

خرد در شست او سرمست مانده