برامد از گل و از سرو فریاد

ز هر سو خادم و چاووش میشد

که میزد چوب و از دل هوش میشد

چو سوی باغ شد آن سرو آزاد

بزیر سایه طوبی باغش

بهشتی بود گلها چون چراغش

بخوبی باغ چون خلد برین بود