برهنه تن ز بهر آب بازی

بتان سیمبر با روی چون ماه

بیفگندند از تن جامه در راه

شدند آن نازنینان طرازی

ازاری در گل سیراب بستند

چو آتش در میان آب جستند

عجب آن بود کان چندان دل افروز