چو آتش در میان آب جستند

شدند آن نازنینان طرازی

برهنه تن ز بهر آب بازی

ازاری در گل سیراب بستند

عجب آن بود کان چندان دل افروز

بگل خورشید اندودند آن روز

گروهی بر درختان میدویدند