اگر آنجا فتادی پیر صد سال

دوان گشته ز سایه سوی خورشید

چنان دادی تن آن دلبران تاب

که در چشم آمدی خورشید را آب

شدی حالی جوانی طرفه احوال

نشسته بود گلرخ بر کرانی

چو شکر خنده میزد هر زمانی