شدی حالی جوانی طرفه احوال

چنان دادی تن آن دلبران تاب

که در چشم آمدی خورشید را آب

اگر آنجا فتادی پیر صد سال

نشسته بود گلرخ بر کرانی

چو شکر خنده میزد هر زمانی

وزانسوی دگر خسرو بدر شد