وزانسوی دگر خسرو بدر شد

شدی حالی جوانی طرفه احوال

نشسته بود گلرخ بر کرانی

چو شکر خنده میزد هر زمانی

پزشکی را بر آن سیمبر شد

چو گلرخ را در ایوان میندید او

سوی شاه سپاهانی دوید او