که کرد آخر کم از روزی تماشا

مگر بیماریش از سر نگیرد

طبیب از درد او دل برنگیرد

شهش گفت ای طبیب عیسی آسا

کنون آن نیست گلرخ گر تو بینیش

که با من شد چو شکر، زهر گینیش

وفاداری و خوی خوش گرفتست