کنون آن نیست گلرخ گر تو بینیش

طبیب از درد او دل برنگیرد

شهش گفت ای طبیب عیسی آسا

که کرد آخر کم از روزی تماشا

که با من شد چو شکر، زهر گینیش

وفاداری و خوی خوش گرفتست

دلش از مهر من آتش گرفتست