دلش از مهر من آتش گرفتست

کنون آن نیست گلرخ گر تو بینیش

که با من شد چو شکر، زهر گینیش

وفاداری و خوی خوش گرفتست

سخنهایی که با من گفت امروز

دگر نشنوده بودم زان دل افروز

دلش اکنون بسوی من هوا کرد