کدوی می و سنجد آورد زن

چو بهرام دست از خورشها بشست

همی بود بی خواب و ناتن درست

چو شب کرد با آفتاب انجمن

بدو گفت شاه ای زن کم سخن

یکی داستان گوی با من کهن

بدان تا به گفتار تو می خوریم