بدو گفت شاه ای زن کم سخن

همی بود بی خواب و ناتن درست

چو شب کرد با آفتاب انجمن

کدوی می و سنجد آورد زن

یکی داستان گوی با من کهن

بدان تا به گفتار تو می خوریم

به می درد و اندوه را بشکریم