برامد همچو نیلی چهره او

مگر زان گمشده یابم نشانی

جهان افروز از او حیران فرو ماند

چو باران اشک از مژگان فرو راند

ازان غم خواست رفتن زهره او

نشسته بود هرمز بر سر پای

که تا چون زودتر برخیزد از جای