نشسته بود هرمز بر سر پای

چو باران اشک از مژگان فرو راند

برامد همچو نیلی چهره او

ازان غم خواست رفتن زهره او

که تا چون زودتر برخیزد از جای

چو آن سرگشته سر بر پای دیدش

نه تن بر ره نه دل بر جای دیدش