چو آن سرگشته سر بر پای دیدش

ازان غم خواست رفتن زهره او

نشسته بود هرمز بر سر پای

که تا چون زودتر برخیزد از جای

نه تن بر ره نه دل بر جای دیدش

بهرمز گفت اینت آشفته کاری

ندیدم چون تو هرگز بیقراری