یکی دز بود هم بالای افلاک

فتادند از میان کوه در دشت

پدید آمد دران صحرا یکی دز

که در دوری آن شد وهم عاجز

بپهنا بیشتر از عرصه خاک

تو گفتی چرخ را پشتیونی بود

که اختر گرداو چون روزنی بود