که اختر گرداو چون روزنی بود

یکی دز بود هم بالای افلاک

بپهنا بیشتر از عرصه خاک

تو گفتی چرخ را پشتیونی بود

چنان بامش بسودی روی افلاک

که کردی آسمان را روی بر خاک

چنان برجش ز بار چرخ خم داشت