چنان بامش بسودی روی افلاک

بپهنا بیشتر از عرصه خاک

تو گفتی چرخ را پشتیونی بود

که اختر گرداو چون روزنی بود

که کردی آسمان را روی بر خاک

چنان برجش ز بار چرخ خم داشت

که گفتی چرخ پشتش در شکم داشت