ببین کان عاشق مسکین چه غم خورد

بگفت این و بدیدش روی و جان داد

جهان بوالعجب را کار اینست

درخت عاشقی را بار اینست

که تاتیری بآخر بر شکم خورد

ترش میجست تا در زندگانیش

بتلخی جان برآمد در جوانیش