ز نیکوییش بی سرمایه دیدند

چو دختر کشته آمد دایه برجست

امان خواست و میان خاک بنشست

چو دزدان چهره آن دایه دیدند

بریدند آن زمان حلقش بزاری

بیفگندند در خاکش بخواری

بهم گفتند رستند این زمان سخت