بریدند آن زمان حلقش بزاری

امان خواست و میان خاک بنشست

چو دزدان چهره آن دایه دیدند

ز نیکوییش بی سرمایه دیدند

بیفگندند در خاکش بخواری

بهم گفتند رستند این زمان سخت

چه میکردند اینجا این دو بدبخت