که تحفه بردشان باید بشهری

جوان و پیرزن هستند بس زشت

که این یک همچو برفست آن چو انگشت

ز خوبی این دو زن را هست بهری

میان خاک و خون آن دایه پیر

بسر میگشت باگیسوی چون شیر

چو لختی در میان خون بسر گشت