نه سیمت ماند و نه باغ و گلشن

ز دست تو بخواهد برد ایام

چو مردی نه زنت ماند نه فرزند

دراید هفتهیی را بندت از بند

نه تن ماند نه دل نه چشم روشن

چو بستانند از تو هر چه داری

بدشت حشر آرندت بخواری