عجب نبود که همچون دایه من

که هر دم یاریی بدهد فراقم

فلک هر ساعتی از بی وفائی

دهد از همنشینانم جدایی

جدایی گیرد از من سایه من

چه بودی گر برفت آن مهربانم

که رفتی بر پی او نیز جانم