سوی آن بام روی آورد چون دود

که تا برهد مگر زان ناجوانمرد

چو از روزن فراتر رفت فرخ

شنود از دور جایی بانگ پاسخ

کدامین دود، نتوان گفت چون بود

سرایی دید ایوان برگشاده

نشسته گلرخ و شمعی نهاده