ولی این کار تقدیر خدا بود

ندانستم در آن دم هیچکس را

نگاهی مینکردم پیش و پس را

وگرنه دزد کی بردی مرا زود

بگفت این وز درد دایه برجست

چو نی بر کینه دزدان کمر بست

روان شد همچو شاخ سرو گلرخ