روان شد همچو شاخ سرو گلرخ

ولی این کار تقدیر خدا بود

بگفت این وز درد دایه برجست

چو نی بر کینه دزدان کمر بست

دوان سر بر پیش آزاده فرخ

چو پیش خانه حسنا رسیدند

صفیر از حیله درحسنا دمیدند