دوان سر بر پیش آزاده فرخ

بگفت این وز درد دایه برجست

چو نی بر کینه دزدان کمر بست

روان شد همچو شاخ سرو گلرخ

چو پیش خانه حسنا رسیدند

صفیر از حیله درحسنا دمیدند

چو آن دزد پلید از پس نگه کرد