چو آن دزد پلید از پس نگه کرد

دوان سر بر پیش آزاده فرخ

چو پیش خانه حسنا رسیدند

صفیر از حیله درحسنا دمیدند

سرش را زودحسنا گوی ره کرد

چو دل فارغ شدند و راه جستند

ز هر سو قلعه را درگاه جستند