چو تو مستی ز لب می ده بمستان

بجرعه خاک را سنبوسه میداد

زبان بگشاد خسرو شاه سرمست

بگل گفت ای ز مستی رفته از دست

دمی بنشین که در خوابند مستان

که خواهد یافتن زین به زمانی

سر سر ده بده در ده زمانی