بر گل رفت شه دستی بدل بر

ز می شد گفتهیی نعلش درآتش

ز شوق سرخی رخساره ماه

سیه شد دیده خونخواره شاه

که تا با گل کند دستی بگل در

گلش گفت ای دگر ره گشته بیداد

مرا از دست بیداد تو فریاد