که تا با گل کند دستی بگل در

ز شوق سرخی رخساره ماه

سیه شد دیده خونخواره شاه

بر گل رفت شه دستی بدل بر

گلش گفت ای دگر ره گشته بیداد

مرا از دست بیداد تو فریاد

ترا بر من چو حاصل باقیی نیست