بسی نالید اما بی زبان بود

تهی و قعر جان را در همی داد

نی و خوشی چو شکر پر همی داد

نفس زد گرچه شخصش بی روان بود

بپاسخ بود بانگش بیست دربیست

نبودش جان ولی از باد میزیست

قلم بود و خطش گرد دهان بود