بپاسخ بود بانگش بیست دربیست

نی و خوشی چو شکر پر همی داد

نفس زد گرچه شخصش بی روان بود

بسی نالید اما بی زبان بود

نبودش جان ولی از باد میزیست

قلم بود و خطش گرد دهان بود

قلم استاده و انگشتان روان بود