چو بس پاکیزه بود آن مرد دانا

که تا از راه برد او را چو ابلیس

ولیک آن مرد را این دست ازان بود

که بس نیکو و بس شیرین زبان بود

شد از پاکیزگی بر گل توانا

درین معنی مرا اول گنه بود

که او در شهر همچون خاک ره بود