شد از پاکیزگی بر گل توانا

ولیک آن مرد را این دست ازان بود

که بس نیکو و بس شیرین زبان بود

چو بس پاکیزه بود آن مرد دانا

درین معنی مرا اول گنه بود

که او در شهر همچون خاک ره بود

رسانیدم ز خاکش سر بگردون