بجز خون بر جگر آبش نبودی

شد القصه ازین غصه شب و روز

چو شمعی اشک میبارید در سوز

بشب در یک زمان خوابش نبودی

چونی زاتش دلش در سینه میسوخت

ز بی مهری گل در کینه میسوخت

بران بنشست آخر شاه خونخوار