چو شمعی اشک میبارید در سوز

چو پای از جای شد بر پی چه پویم

که یار از دست دادم می چه جویم

شد القصه ازین غصه شب و روز

بشب در یک زمان خوابش نبودی

بجز خون بر جگر آبش نبودی

چونی زاتش دلش در سینه میسوخت